سکوی یکپارچه Backend-as-a-Service با زیرساختهای پیشرفته برای ساخت همزاد دیجیتال کامل
«پشتصحنه بهعنوانِ خدمت» سکویی ابری است که همهٔ نیازهای لایهٔ پشتیِ نرمافزار—از پایگاهِ دادگان و گواهینامهٔ کاربری تا فرایندهای منطقی و پیامرسانی—را بهصورت آماده در دسترس میگذارد. سازندگان برنامهها بهجای صرف زمان برای برپایی سرور، امنیت، مقیاسپذیری و نگهداری، تنها از راه «رابطهای برنامهنویسی کاربردی» بهره میگیرند و توان خویش را بر آفرینشِ چهرهٔ کاربری و نوآوری مینهند. بدینسان، هزینه و زمانِ ورود به بازار بهشدت کاسته میشود و پایداری در ابعاد کلان از همان روز نخست فراهم است.
سه زیرساخت کلیدی برای ساخت همزاد دیجیتال کامل
سامانهای ابری برای شناخت و تصدیق کاربران که نامنویسی، احراز هویت، بازیابی گذرواژه و مدیریت چرخهٔ زندگی کاربر را یکپارچه میکند. با بهرهگیری از این سکو، سازمانها بینیاز از نگهداری سرورهای گواهینامه و سیاستگذاری پیچیده میشوند.
بستری ابری که ابزارهای پیامک، تماس صوتی، پست الکترونیک و گپ آنلاین را از راه واجههای برنامهنویسی در اختیار توسعهدهندگان میگذارد. بدین وسیله میتوان در کمترین زمان پیامهای خودکارِ چندرسانهای، احراز هویت پیامکی یا مرکز تماس هوشمند ساخت.
فضای ابری مقیاسپذیری که ذخیره، همگامسازی و همرسانی پروندهها را با زیرساختِ رمزنگاری و نسخهبندی در اختیار میگذارد. برنامهها میتوانند بینگرانی از ظرفیت دیسک یا تنظیم تکرار داده، پروندهها را بارگذاری کرده و هر زمان در هر جا بازیابند.
ابزارهای پیشرفته برای امنیت و مدیریت دسترسی
«ورود تکگذر» سازوکاری است که کاربر با یکبار تصدیق هویت، میتواند به چندین برنامه یا تارنما دسترسی یابد، بیآنکه دوباره گذرواژه وارد کند. این روش با کاستن از شمار نامهای کاربری و گذرواژهها، تجربهٔ کاربری روانتر و امنیت بالاتری فراهم میسازد؛ چراکه مدیریت رمزها سادهتر و خطر فراموشی یا بازاستفادهٔ گذرواژه کاهش مییابد. در زیرساختهای نوین، SSO معمولاً بر پایهٔ نشانههای رمزنگاری شده و استانداردهایی چون «اوث۲» یا «سامِل» کار میکند.
«تصدیق چندعاملی» راهکاری امنیتی است که برای ورود، دستکم دو گونه گواه اثبات هویت از کاربر میخواهد؛ نمونهای از «دانسته» (گذرواژه)، «دارنده» (گوشی هوشمند)، یا «بودنی» (اثر انگشت). این چینش لایههای افزودهٔ دفاعی میآفریند و رخنهگر را ناگزیر از شکستن بیش از یک سد میکند. بدین ترتیب، احتمال دسترسی غیرمجاز—حتی در صورت لو رفتن گذرواژه—بهطور چشمگیری فرو میکاهد و انطباق با استانداردهای سختگیرانهٔ حفاظت داده را آسان میکند.
«مهار دسترسی بر پایهٔ نقش» سازوکاری برای تنظیم مجوزهاست که بهجای تعیین حق هر کاربر بهتنهایی، وظیفهها را در قالب «نقش» گرد میآورد (مانند سرپرست، ویراستار، بیننده). سپس کاربران به یک یا چند نقش وابسته میشوند و میراثبرِ همهٔ مجوزهای آن نقش خواهند بود. این روش مدیریت را ساده، شفاف و مقیاسپذیر میسازد؛ زیرا افزون یا کاستن یک کاربر یا جابهجایی او میان گروهها نیازمند بازآرایی تکتک مجوزها نیست.
با ویتاریش، زمان ورود به بازار را کاهش دهید و بر نوآوری تمرکز کنید